Berichten uit oktober 2010

Playa Francesa

Playa Francesa

Donderdag 21 oktober vertrekken we uit Puerto Calero. We maken de afspraak bij de haven dat we eind november weer terug komen en betalen het liggeld tot en met 10 juli 2011. Oeps!!! Even slikken….

Ons doel is Playa Francesa, volgens de pilot de beste ankerplaats van de Canarische eilanden. Er staat in eerste instantie te weinig wind om de zeilen te hijsen als we vertrekken. Jammer voor Steve want die wil een fotoshoot maken van onze boot tegen een achtergrond van zwarte heuvels. Als we bijna bij de bewuste plek zijn halen we toch maar de lappen omhoog en kunnen er al motorzeilend toch nog wat plaatjes worden geschoten.

Het is maar een tochtje van zo’n 30 mijl dus we arriveren ’s middags om 4 uur. De baai ligt behoorlijk vol en er is net een beachparty begonnen met spelletjes en eten en drinken dat iedereen zelf meeneemt. Hoe noemden we dat vroeger toch: een Amerikaanse party toch? Terwijl de Amerikanen het hebben over een ‘Dutch treat’ als iedereen bijdraagt in de feestvreugde. Maar goed, er zijn een paar Amerikanen die jarig zijn of iets anders te vieren hebben en zij hebben de boel georganiseerd. Ik maak gauw nog een couscoussalade en wij gaan ook met de dinghy naar het strand. Er zijn ongelooflijk veel mensen. Er liggen dan ook ruim 30 boten in de baai en zelfs van de baai verderop zijn er mensen gekomen. Veel verschillende nationaliteiten waaronder mensen uit Nieuw Zeeland, Australië, Canada, veel Amerikanen, een Litouwse boot en natuurlijk Fransen, Engelsen, Duitsers en Nederlanders. Sinds Porto Santo hebben we geen Nederlanders meer ontmoet dus we vinden het geweldig om weer volop in ons eigen taaltje te kunnen kletsen. Veel kinderen ook. Een erg gezellig welkom in deze baai!

Isla Graciosa, waar Playa Francesa een deel van is, is een klein eilandje ten noorden van Lanzarote. Het is 6,5 bij 3 km groot en er zijn 2 piepkleine dorpjes. Het dichtstbijzijnde dorpje voor ons is Caleta del Sebo. Dit is ongeveer 10 minuten met de bijboot of 45 minuten lopend. Een schattig dorpje met een bakker, een postkantoor , 3 winkels met levensmiddelen en 2 fietsenverhuurders! En dat terwijl er eigenlijk nauwelijks wegen zijn. Veel zand; dit eiland heeft mooi wit zand, ook in het dorp, waar ze soms vlonders hebben neergelegd voor de begaanbaarheid.

Vrijdag zwemmen we wat, gaan we eten bij Steve en Linda en fotograferen vanaf hun boot een zonsondergang zoals we nog nooit eerder hebben gezien.

Zaterdag gaan we naar het dorp voor brood en krijgen we Frits en Reinhilde op de borrel die vol verhalen zitten over Marokko en waarmee we meer gemeenschappelijke banden blijken te hebben; Nederland blijkt weer eens klein te zijn. Vanaf zondag gaat het stevig doorwaaien. Gerard controleert het anker nog maar even voor de zekerheid maar dat zit er stevig in. Het is wel een hoop herrie van de gierende wind en ook blijft de zee natuurlijk niet glad, zelfs niet in deze beschutte baai maar vooruit, volgens de grybfiles gaat het dinsdag afnemen. En dat doet het ook. We houden de grybfiles nauwgezet in de gaten, ook omdat we deze week naar Agadir willen oversteken. Het lijkt er op dat het van donderdagochtend tot vrijdagavond eventjes géén NO wind zal zijn; wel wat draaiende maar niet te harde wind waar we dan ook eventueel tegenin kunnen moteren.

Woensdag nemen we de beslissing……

Helaas, er zit te veel ‘oost’ in de voorspelling en dat is niet gunstig. We wegen weer allerlei zaken tegen elkaar af en besluiten uiteindelijk om niet zelf de 220 mijl veerpontje naar Marokko te spelen maar de boot op Lanzarote te laten liggen en te gaan vliegen. Ja ja, soms beseffen we dat varen niet de enige mogelijkheid is om ergens te komen, zeker als het doel alleen maar oversteken is en niet ‘cruisen’.

Woensdagavond is er nog een boekenruilbeurs op het strand. Plus de dagelijkse  social drink. Ik kan m’n Engels boeken wel ruilen maar helaas zijn de bemanningen van de2  Nederlandse boten die hier liggen ( weer andere dan die van de beach party)niet van de partij. Jammer voor hen: geen Iris Murdoch, Rentes de Carvalho of Charles Palliser voor hen ( en geen Nederlandse titels voor mij…).

Donderdagochtend gaat het vóór zonsopgang stevig doorwaaien. Dat het uit het oosten en zuidoosten zou gaan komen wisten we al maar 25 knopen is toch wel wat meer dan de 10 die het volgens de grybfiles zouden moeten zijn. Zijn wij even blij dat we ons plan om om 4 uur ’s morgens te vertrekken overboord hebben gezet!

Wat minder leuk is, is dat we nu wel erg dicht op de rotsen komen te liggen met ons achterwerk. Lastig dat er gisteren een Deen boven ons anker is gaan liggen. Maar we hebben hem gewaarschuwd en daar hij niet van plan is om te verkassen gaan wij maar ankerop met de stootwillen uit. Het is even ruig en spannend maar als we ons anker op een veiliger plek uitgooien houdt het in ieder geval meteen.

Een paar uurtjes later wordt het echt te gortig in de baai; overgeleverd aan de wind( soms tot 35 knopen) en golven die rechtstreeks de baai binnen komen is dit allesbehalve plezierig. We besluiten om aan de overkant ( aan de noordkant van Lanzarote) te gaan kijken hoe daar de situatie is. Steve en Linda en nog wat boten liggen daar inmiddels voor anker en inderdaad: het waait wel maar de golven zijn hier afwezig dus gaan we hier voor anker.

Na een lunch op de Windhorse samen met de bemanning van de Moonshadow ( een ontwerp van Steve) en een happy hour op de Moonshadow slapen we hier wat deinerig  maar een stuk rustiger dan bij Playa Francesca.

De volgende ochtend is het helemaal windstil, nemen we nog een frisse duik in het heldere water en ontstopt Gerard nog de inlaten voor de waterkoeling met behulp van snorkel en prikker en dan zetten we koers  naar Puerto Calero.

Zondag vertrekken we vanuit hier voor een echte ‘vakantie’ naar Marokko!

Lanzarote

Eerst nog een paar fotootjes van Tenerife. Omdat er een deining stond van 6 meter tijdens onze laatste dagen op Tenerife heeft Gerard zich helemaal kunnen uitleven op het fotograferen van brekende golven. Werkelijk imposant om te zien!

Van Tenerife varen we rechtstreeks naar Lanzarote. Ongeveer 150 mijl varen in 21 uur. Een paar uur zeilen we heerlijk met 25 knopen halve wind maar de wind neemt te snel weer af en bovendien staat er nog steeds een flinke deining waardoor je met minder wind niet vooruit komt maar alleen vreselijk ligt te wiebelen met klapperende zeilen dus we hebben de motor ook nodig. Eigenlijk willen we nog naar La Gomera en eigenlijk ook nog naar El Hierro maar we kunnen niet alles voor kerstmis. We weten inmiddels wat we verder willen. En we weten dat we La Gomera en el Hierro nog wel gaan zien.

Sinds Porto Santo hebben we eindeloze discussies gevoerd over de resterende tijd en onze mogelijkheden  en ook over verdere plannen in de toekomst ( Deo volente). Vele scenario’s zijn de revue gepasseerd maar op een gegeven moment moet je gaan wegstrepen en keuzes maken. Zo hebben we het plan om toch de grote plas over te steken en dan de boot maar in de Carieb te laten liggen laten vallen omdat dat toch wel erg ver weg is en we niet weten of we de gelegenheid hebben om haar weer terug te varen. Ook het idee om naar Gambia te varen is niet realistisch omdat we dat hele eind dan weer tegen de heersende  noordenwind en stroom in terug moeten zien te komen.

Eén ding is wel duidelijk geworden: we willen heel graag verder gaan reizen met onze boot. Maar we willen eerst nog een paar jaar werken en we willen dat Eline en Rosanne ons niet meer nodig hebben ( nou ja, niet echt natuurlijk maar ze moeten het zonder onze financiële steun kunnen redden).  Tot die tijd willen we de boot in de regio Canarischeilanden/Madeira/Atlantische zuidkust van Europa laten liggen. Dat is op dit moment in ieder geval de keuze op de langere termijn.

Voor de rest van ons jaartje vrij hebben we de volgende keus gemaakt: tot kerstmis blijven we varen in de buurt van Lanzarote en we willen nog een paar weken naar Marokko. We laten dan in december de boot achter op Lanzarote en gaan na de kerstvakantie nog 2 maanden de wereld bereizen per vliegtuig ( ach ja, we houden wel van contrasten…), de laatste periode gaan we weer naar de boot en we komen dan in de loop van maart terug naar Nederland om ons mentaal voor te bereiden op het instappen op de sneltrein van leven en werken in Nederland.

Na deze ontboezemingen weer terug naar Lanzarote: wát een indrukwekkende natuur ( sorry we worden wel wat saai maar je moet de foto’s maar bekijken dan begrijp je het). We liggen hier in Puerto Calero, een uitstekende marina waar we ook onze boot gaan achterlaten in december.

Als we aankomen blijkt dat er een regatta is. De 13 RC44 boten, waaronder de ‘One way back’ van de Nederlander Pieter Heerema varen hier dagelijks wedstrijden. Het is een soort Formule 1 van zeilwedstrijden. Een drukte van belang dus maar we mogen gelukkig wel naar binnen.

Steve en Linda liggen er al met de Windhorse. Heel erg leuk om hen weer te zien na 2 maanden!

Zij hebben een auto gehuurd en de dagen op Lanzarote kenmerken zich door samen met hen en de fototoestellen het eiland te verkennen. Er zijn veel rotondes op Lanzarote en die kennen ze niet in de States dus na een paar keer genoten te hebben van de rijkunsten van onze vrienden blijkt het voor alle partijen beter dat Gerard chauffeert!

De opbrengst van Lanzarote is heel veel mooie foto’s; een onwijs mooi kunstwerk: een  lavasteen van zo’n 30 kilo die we ergens onder de vloer hebben gestopt in de hoop dat we hem ooit naar Nederland kunnen krijgen en veel inspiratie om zelf mee aan de slag te gaan.

Santa Cruz Tenerife

Weer een Santa Cruz maar nu op Tenerife. Dit stond bij lange na niet op ons wensenlijstje maar omdat onze hydraulische achterstagspanner het na 30 jaar heeft begeven moeten we naar een haven waar een specialist in verstaging en aanverwante artikelen zit.

De tocht van Santa Cruz naar Santa Cruz is ongeveer 100 mijl en aangezien we graag bij daglicht aankomen, vertrekken we om 16.00 uur van la Palma zodat we de volgende ochtend zullen aankomen op Tenerife. De wind zorgt in eerste instantie voor wat verrassingen; in plaats van N tot NW komt hij uit het zuiden. Maar we zien een paar mijltjes verder op zee mooie witte kopjes op de golven dus we weten dat het gaat veranderen. Natuurlijk hebben we gelezen over de wind die tussen de eilanden ineens enorm kan toenemen maar we moeten het aan den lijve ondervinden en dan pas zetten we 2 riffen. In eerste instantie alleen met de kotterfok erbij maar later neemt de wind af en varen we met een gereefde genua. We durven niet te veel zeil te zetten omdat het achterstag nu niet goed gespannen is.Voor de zekerheid hebben we hem nog met een dynemalijntje vastgesjord.

Maar we hebben verder geen last van te veel wind; ’s nachts zelfs eerder van te weinig want dan hebben we de motor een paar uur nodig. Om 11 uur zijn we in Santa Cruz Tenerife. Een haven die in het drukke centrum ligt.

We worden enthousiast verwelkomd door een Engels stel dat we kennen van vorige pleisterplaatsen en het is een ‘gezellige’ steiger waar we aan komen te liggen.

Helaas is de rigger (verstagingenwinkel)  dicht die middag dus moeten we wachten tot woensdagochtend voor we daar naar toe kunnen. Maar wat we helemaal niet verwachten: ze hebben zomaar een goede achterstagspanner voor onze maat op voorraad! En nog mooier: ze kunnen het vóór het weekend repareren ( terwijl ik dit schrijf zijn ze bezig). Dus we zijn helemaal happy. Nou ja het is wel weer een rib uit het lijf maar we worden zeker niet getild als we de prijs op internet met die in Nederland vergelijken.

Wat biedt Santa Cruz verder? De allerbeste supermarkt sinds Frankrijk, de supermarkt van El Corte Ingles waar we likkebaardend door zijn gelopen maar vanwege de prijzen maar niet al te veel hebben gekocht ( we moeten natuurlijk wél de broekriem aantrekken met zo’n nieuwe achterstagspanner); en kakkerlakken: bij één van de chandlers kwamen we op het moment dat net de hele zaak vol met gif was gespoten en we ze op een holletje het pand zagen ontvluchten; hitte ( ik zit hier te smelten achter m’n laptopje); alweer spotgoedkope huurauto’s die we niet kunnen laten staan en verdomd weinig toeristen aan deze kant van het eiland: die liggen aan de stranden aan de andere kant. En we gaan het komend weekend met het autootje eens kijken hoe mooi de vulkaan hier is. In ieder geval ruim 3700 meter hoog!

We houden ons bezig met klussen ( als we de bakskist weer eens uitmesten ontdekt Gerard waarom het licht daar niet meer werkt)

 schoonmaken, een vergeefse poging doen mijn overboord gevallen mobieltje en havensleutels op te vissen met een zware magneet, en lekker eten. Ik heb een geweldig kookboekje speciaal voor wereldcruisers, geschreven door Michael Greenwald, een Amerikaanse  chef-kok, solozeiler en piloot. Ik moét gewoon even een paar stukjes citeren:

In het hoofdstuk vlees beschrijft hij dat je in sommige streken alleen maar levende dieren kunt kopen op de markt die je zelf moet slachten. Een paar tips ( sorry, ik citeer voor het gemak in het Engels): ‘ The most important thing when buying such critters is to not name them or pet them. A fast way to end up sailing solo is to kill cute little ‘Fluffy’ in front of your date.

 Bring along some plastic wrap to make the critter look more acceptable when you bring it aboard. Use a marking pen to write ‘today’s special- $ 49,00 a pound’ on the plastic.

En dan over hoe je het beest moet slachten, in dit geval een speenvarken . Hij beschrijft eerst hoe je hem kunt doodschieten of hoe je hem de keel kunt doorsnijden en dan de 3e manier,

‘Soaking the anchor technique’: ‘If the idea of throat slitting or shooting disturbs you, a quieter method is available. Tie a line securely around the pig. Tie the other end to the anchor. Drop pig and anchor in the water. Soak about  4 minutes or untill struggles cease. Pull up and immediately cut the throat to bleed. After 10 minutes, cut and save liver. Scorch skin and remove hair’.

Ik zou graag nog meer hilarische tips willen aanhalen maar bewaar ze maar even voor later.

Straks ga ik m’n, gelukkig reeds geslachte, lamsboutje bereiden met verse munt uit onze kruidenbak en trek er een lekker flesje wijn van La Palma bij open (direct van de producent). Het leven is nog niet zo slecht, al liggen we nu enorm te rollen dankzij de deining van zo’n 4 á 5 meter. Gelukkig zijn we niet ten noorden van de Azoren waar dit weekend volgens www.passageweather.com  de deining 14 meter wordt!

Een volgende keer weer wat mooie foto’s van Gerard er bij hoop ik!