Madeira

Madeira

Maandag 6 september verwelkomen we Rosanne op het vliegveld van Porto Santo en maken we de Gisborgschildering op de kademuur zodat we de volgende dag kunnen vertrekken naar Madeira.

Wie zei ook al weer: Gekken en dwazen schrijven hun namen op deuren glazen? Er moeten een hoop gekken en dwazen rondlopen in het zeilwereldje want er is zeker 300 meter muur volgeschilderd.

De lucht en de zee zijn azuurblauw en we hebben het grootste deel van de 40 mijl naar Madeira een rustig ruim zeilwindje.

Vlak voor we bij Madeira zijn zien we een grote zwarte rug die waterfonteinen spuit. Een walvis? Helaas vertoont hij zich niet nog een keer maar we zien de mensen op een ons tegemoetkomende zeilboot ook allemaal turen dus nemen we maar aan dat het inderdaad een walvis was!

Als we aan het eind van de dag ankeren in de Baia da Abra, worden we meteen uitgenodigd voor een drankje ’s avonds op één van de 3 Franse boten die er ook voor anker liggen. Het drankje blijkt ook eten te zijn, terwijl wij net gegeten hebben. Maar dat mag de pret niet drukken. We brengen 2 genoeglijke avonden door met de Fransen van 2 boten: een zeezwerverstel uit l’Aberwrach inclusief rasta en tatoos en een gezin uit Bordeaux, dat huis en haard verkocht heeft en op zoek gaat naar een paradijselijk eiland. Overdag snorkelen we langs de rotskust en zien mooie visjes.

Na 2 dagen gaan we ankerop en zeilen we naar de Islas Desertas. Dit is een eilandengroep van Madeira op ongeveer 20 mijl afstand, wat een natuurreservaat is. Je moet van tevoren een vergunning aanvragen om hier maximaal  48 uurop een vastgestelde plek te mogen ankeren.

Het enige niet-natuurlijke op deze eilanden is een groepje houten keetjes van de natuurwachters die hier verblijven en onderzoek doen. Ze zijn met z’n vieren en hun werkschema houdt in dat ze 15 dagen werken en vervolgens 6 dagen vrij zijn. Wel heel erg eenzaam zo, hoewel er in de zomer elke dag een toeristenboot langskomt en er ook bezoekende zeilboten zoals wij zijn.

We zijn blij dat er een ankerboei vrij is als we komen want het schijnt moeilijk te zijn om hier te ankeren. Wel jammer dat er ook een toeristenboot ligt met een hele groep aan boord maar die verdwijnen al snel na de lunch.

Deze plek is schitterend: steile rotswanden die door vulkanische uitbarstingen zo’n 3,5 miljoen jaar geleden uit zee omhoog zijn gekomen.

Je raakt niet uitgekeken op de vormen en kleuren en de imponerende hoogtes. En daar lig je dan naast met je kleine bootje.

Het eiland is zeer ontoegankelijk maar we kunnen aan land bij de natuurwachters en krijgen een rondleiding langs een paar borden met wetenswaardigheden over het reservaat. Gelukkig staat het er ook in het Engels op want onze ranger spreekt alleen Portugees en terwijl ik driftig knik dat ik wel begrijp wat hij zegt ( Gerard en Rosanne zijn zo verstandig om niet te pretenderen dat ze er ook maar iets van begrijpen), probeer ik gauw de Engelse teksten te lezen.

Het wordt ons in ieder geval duidelijk dat er tarantellaspinnen leven; dat er gebroed wordt door een bijzonder soort zeevogel, de Bugia petrel ( Bugia is één van de eilandjes van de Islas Desertas),  en dat er eenmonnikzeehondenkolonie is. Ze hebben zelfs een (helaas lege) verzorgkamer voor gewonde zeehonden, naar het voorbeeld van de Nederlandse zeehondencrèche in Pieterburen (dit denk ik althans op te maken uit het Portugees van onze ranger). Verder hebben ze 3 planten die alleen op de Islas Desertas groeien. We krijgen nog een DVD mee over de ‘Bugio petrel’; ik heb geen idee wat de Nederlandse naam is van deze vogel maar ik vond iets op internet waar ze het hadden over de ‘Gongon’, wat me overigens ook niks zegt. De vogelaars die dit lezen mogen het zeggen.

Na ons landbezoekje gaan we snorkelen maar we zien weinig vis. Wel is er een mooie grot en we besluiten om de volgende dag bij eb deze grot verder te onderzoeken.

’s Avonds eten we met kaarslichtjes in de kuip en voelen we ons werkelijk bevoorrecht dat we hier als enigen liggen op dit schitterende plekje naast de immense rotswanden. Later op de avond verschijnt er nog wel een visser ( ze mogen hier alleen op tonijn vissen!), die de halve nacht in de buurt blijft liggen maar de volgende ochtend is hij weg. Als dan ook de 4 rangers op expeditie gaan met hun rubberbootje hebben we echt het rijk alleen. Wij gaan dus ook op expeditie met onze bijboot. We varen verschillende grotten in en zijn alweer onder de indruk van al het moois.


De film is wederom alleen op de website te bewonderen!!!

Als we daarna ons bijbootankertje uigooien bij de rotsen die het baaitje waar onze boot ligt zo mooi beschutten, en daar tijdens het snorkelen tussen de visscholen zwemmen, kan dit Islas Desertas bezoek niet meer stuk!

Aan het begin van de middag komt er weer een toeristenboot en verschijnen ook de zeilen van een volgend bezoekend zeiljacht dus het wordt tijd voor ons om de ankerboei los te laten. We hebben een mooi zeiltochtje terug naar Madeira; met een aan de windse koers komen we een heel eind in de richting van ons doel, de marina Quinta do Lorde. En tijdens dit tochtje krijgen we nog een toetje: een jonge schildpad krabbelt op de golven richting Islas Desertas!

Tja en dan Madeira zelf. We hebben er wat moeite mee. Je bent echt afhankelijk van een auto als je iets wilt zien van het eiland. En die hoge bergen zijn erg mooi als je ze vanuit zee ziet liggen maar als je daar rond moet toeren over smalle weggetjes en je hebt hoogtevrees…….. niet zo geschikt voor ondergetekende!

In de hoofdstad Funchal wordt je voortdurend aangesproken om toch vooral fruit te kopen ( op de wel heel mooie markt),

of om lekker te komen eten of drinken( dus we zijn maar wat gaan drinken op een jacht dat ooit aan de beatles toebehoorde, je moet toch wat)

 en om mee te gaan op een catamaran of andere toeristenboot ( sorry, daar zitten we niet op te wachten).

Gelukkig komen we uiteindelijk ook op een lokale markt in een bergdorpje, waar we tassen vol uien, tomaten, passievruchten en verschillende groenten-  en fruitsoorten waarvan we helemaal niet weten wat het is inslaan.

Verder kopen we van alles om de boeren wat extra inkomsten te bezorgen, zodat er ook allerlei potjes met spannende levensmiddelen en een zak met gedroogd varkenszwoerd in de achterbak van de auto belanden.

De vruchtbaarheid van dit eiland is geweldig. Overal groeien bomen, planten, bloemen. Heel veel bananenbomen. Fruit kost dan ook bijna niets. Voor vijgen betaal je hier bijvoorbeeld maar € 2,50 per kilo i.p.v. per vijg zoals in Nederland.

Madeira is een echt wandeleiland. Veel mensen met grote bergschoenen en korte broeken. Wij proberen ook een stukje ‘Levada’ wandeling (dit zijn wandelingen die langs de irrigatiekanaaltjes in de bergen voeren) maar we zien alleen maar groen en weinig uitzicht (gelukkig!) dus na een kwartiertje hebben we het wel gezien.

Helaas moeten we Rosanne weer op het vliegtuig zetten en de auto weer inleveren. Gerard en ik zitten nu ‘vast’ in de jachthaven, waar alleen een restaurantje is en een wasserette. We vermaken ons dus met de was doen, karweitjes aan de boot, met een havenbusje naar een supermarkt gaan en de website bijhouden. Eén van de komende dagen vertrekken we naar de Canarische eilanden. Er lonkt weer wat nieuws aan de horizon!

Quinta Do Lorde
Weersomstandigheden: 25 °C, scattered clouds, Luchtvochtigheid: 65%
Wind: N, 5kn

3 reacties op “Madeira”

  1. Wijtze, Anneke, Jelle & Job zegt:

    Gaaf!!!!

  2. Geert zegt:

    Hi mensen,
    Schitterende beelden, en wat een mooie eilanden. Vraag me af of de Canarische hier wel aan kunnen tippen, Maar ach, als het niet bevalt, gewoon een rukje verder en je zit in de Caribben…..
    We genieten van jullie site en alle mooie verhalen over de belevenissen!!
    Have fun,
    Gr, Geert en Marjanne

  3. Martijn zegt:

    heeey!Wat een leuk verslag weer,en prachtige foto’s.Ik ben inmiddels op plaats van bestemming met een tocht vanuit Rota die vooral voor de wind ging.Eindelijk plezier.Maris komt morgen om rond ibiza en formentera te zeilen samen.
    veel plezier richting de Canaren later.groet.