Berichten uit juli 2010

Nogmaals Rota

Voor onze trouwe lezers even een berichtje om een kleine periode van radiostilte aan te kondigen: we waren van plan om vanuit Madeira naar Nederland op en neer te gaan voor een kleine brake. Tijdens het wachten op een goed moment voor de oversteek kwamen we er achter dat vliegen van- en naar Madeira erg prijzig is en vanuit Sevilla erg goedkoop. En daar we als echte Nederlanders ( af en toe) op de penning zijn, hebben we besloten dan maar wat eerder naar Nederland te gaan. Dus van 3 tot 14 augustus zijn we ‘met vakantie’ naar Utrecht. Hoofdstuk 2 van onze reis begint zodoende pas half augustus.

Rota

We zijn inmiddels aardig wat stapjes verder.

Van het Ilha de Culatra hebben we eerst een stevige stap van ongeveer 70 mijl gemaakt naar Chipiona, een haventje aan de monding van de Gualdalquivir. Zo belanden we dus weer in Spanje.

 Zodra we hebben afgemeerd in de haven vol met vlaggetjes begint de fanfare te spelen. Dat is nog eens een warm welkom! Het blijkt echter niet voor ons te zijn maar ter ere van Carmen, de beschermheilige van de vissers. Haar beeld wordt in een optocht met muziek ( ik geloof niet dat dit een ‘processie’ is) naar de kerk gedragen. Het is werkelijk ongelooflijk: je zet weer voet aan wal in Spanje en er is alweer feest! En weer vuurwerk. De vuurwerkfabrikanten doen goede zaken in Spanje.

De volgende dag gaan we de rivier op om te ankeren naast een natuurgebied. Toen we hier 21 jaar geleden als enige boot  een paar dagen voor anker lagen nadat we een tijdje in Sevilla hadden gelegen, waren we aan wal gegaan met Rosanne in een rugzakje en waanden we ons in Afrika: zinderende hitte, bomen met kale, verwrongen stammen en een soort broccoli-achtige kruinen en kleine primitieve hutjes waar niemand was op dat moment. De hutjes waren namelijk de winteronderkomens van de vissers die op de Gualdalquivir visten en ‘s zomers op hun boot woonden. Het was totaal uitgestorven toen.

Nu liggen er meerdere bootjes voor anker. In de loop van de middag komen er ook allemaal jetski’s om de boten heen scheuren. Het is een vrolijke boel zo. Zo vrolijk dat de guardia civil er zich ook nog mee komt bemoeien. Alle jetski’s worden aangehouden en moeten hun papieren laten zien.

Aan het eind van de dag zijn alle motorploppertjes en jetski’s vertrokken en zijn we met nog een Spaans en een Engels zeiljacht de enigen die blijven overnachten. Nu het zo rustig is willen we even het Afrikaanse gevoel herbeleven samen met Rosanne en Marijn en gaan we met de bijboot aan wal. We willen doorlopen tot we bij de hutjes komen, die wat verderop liggen maar na zo’n honderd meter worden we ontdekt door een aantal muggen en binnen 5 minuten worden we aan alle kanten belaagd door een horde uitgehongerde Spaanse muggen. We erkennen onze nederlaag en vluchten terug naar de boot waar Marijn en Rosanne zich, te laat, helemaal vol smeren met ”DEET extra strong tropical” . Het effect van de muggenbeten zien we pas 2 dagen later als we allemaal vol rode bulten zitten en het net lijkt alsof we een gemene besmettelijke ziekte hebben. Arme Marijn heeft nog het meest te lijden en zal dit leuke uitstapje met de Wielenga’s niet snel vergeten!

Overigens zijn we voor vertrek nog even langs de plek met de hutjes gevaren ( dit was iets verder de rivier op) en zagen we dat er tegenwoordig een officieel bezoekerscentrum is. Blijkbaar waren de jeeps die we de dag ervoor op en neer hadden zien rijden niet van de parkwachter maar voor het transport van de toeristen. Weer een stukje paradijs minder.

Omdat Rosanne en Marijn vanaf maandag  hun vakantie gaan vervolgen bij Marijns ouders, die in deze streek wonen, varen we zondag 25 juli naar Cadiz. Dit is de haven die het dichtste bij het huis van Marijns ouders ligt.

Cadiz is een stad met een oude en mooie historie. Bij ons vooral bekend door de slag bij Trafalgar.

De Engelse admiraal Nelson zatin 1805  al een tijd achter de Franse oorlogsvloot aan omdat Napoleon deze nodig had om Engeland te veroveren. De Franse en Spaanse schepen hadden zich verstopt in de baai bij Cadiz maar Nelson had ze in de peiling en heeft ze volkomen in mootjes gehakt toen ze een keer uit waren gevaren. Zijn schip, de HMS Victory, ligt nu in Portsmouth en hebben we daar een paar jaar geleden bekeken. Nelson zelf heeft het niet overleefd, hij werd neergeschoten en overleed een paar uur later later aan zijn verwondingen; hij heeft nog wel meegekregen dat de overwinning was behaald.

De jachthaven ligt totaal geïsoleerd van Cadiz en het is, zeker met deze hitte, een stevig stuk lopen. We willen voor de terugweg naar de haven en vooral  om R&M naar Conil te brengen een auto  huren maar krijgen nul op rekest bij het verhuurbedrijf.  Dus moeten we weer helemaal naar de haven terugsjokken. Pieneke en Ate komen de kids nu maar bij ons ophalen. Heel gezellig en we spreken af om de volgende dag te gaan ankeren bij de haven van Conil, zodat we alsnog even bij hen kunnen langsgaan. Het haventje van Conil kijkt uit op kaap Trafalgar en we vermoeden dat de zeeslag zich daar moet hebben afgespeeld.

Zo gezegd zo gedaan en de volgende dag gaan we voor anker voor een strandje net achter de dijk van  de haven vissershaven van Conil. Het bezoek verloopt in eerste instantie zeer geslaagd. We kunnen flink boodschappen inslaan met de auto, we hebben lekker gegeten in de mooie tuin en hebben zelfs nog een was kunnen draaien.  Maar als we ’s nachts weer op de boot zijn blijkt onze beschutte ankerplek toch niet zo beschut meer te zijn. We worden helemaal gek van het gedein en gerol en de volgende ochtend vluchten we, samen met de andere boten die hier voor anker liggen, weg van deze plek. Dit ondanks dat we nog de afspraak hadden dat ze zouden langskomen met de schone was en om afscheid te nemen. Zonder afscheid en was vetrekken we tegen wind en golven in terug naar de baai van Cadiz, maar nu naar de jachthaven van Rota.

Dit blijkt een aangename jachthaven, direct bij het plaatsje, dat een gezellig oud centrum heeft met Moorse invloeden. Hier willen we een weekje blijven om een aantal karweitjes/reparaties te doen en even rustig na te denken wat onze volgende stap gaat worden. Marijn en Rosanne zijn zo lief om ons daar onze was te komen brengen, net op het moment dat Gerard verwikkeld is in een hevige strijd met de pomp van de voorste WC. Die bleek niet bestand tegen onze wegwerp schoonmaakdoekjes en moet helemaal uit elkaar.

Tot nu toe was de route duidelijk en hoefden we alleen maar beslissingen te nemen over de plekken die we wilden aandoen en hoelang we daar wilden blijven maar nu begint het tweede hoofdstuk van onze reis:

We hebben nog zo’n 8 maanden;  waar gaan we nu naar toe? De Middellandse Zee in of verder naar het zuiden? Als we de Middellandse Zee in gaan is het daar de komende 1,5 maand domweg te druk dus dan moeten we hier blijven hangen tot eind augustus. Als we verder naar het zuiden gaan moeten we lange trajecten gaan varen en we weten niet of dat ons zal bevallen. Naar Madeira is het een dag of 4/5 doorvaren en we hebben daar geen ervaring mee. . Marokko stond ook op het wensenlijstje maar we hebben hier al zoveel last van de warmte dat ons dat op dit moment geen goed plan lijkt.

Na veel wikken en wegen besluiten we om naar Madeira te gaan. Dat is een grotere uitdaging dan de Middellandse Zee. Het is voor ons nog onbekend gebied en een andere manier van zeilen.

We gebruiken deze dagen nu om de boot weer helemaal tiptop te maken, lekker uit te rusten om, zodra de wind gunstig is, aan hoofdstuk 2 te beginnen!

Conil

Zie Rota

Cadiz

Zie Rota

Gualdalquivir

Zie Rota