Muros

Daar gaan we dan: op naar Cabo Finisterra!

De wind is fors maar komt uit het Noorden dus goed te doen. Met alleen het bezaanzeil en een gereefde genua komen we goed vooruit. Slechts de deining en de golven zijn wat ongemakkelijk. Tussen Camarinas en Kaap Finisterre waait het tussen de 25 en 30 knopen.  Goed ingepakt en goed gemutst passeren we zo het “einde van de wereld”.

Als we op weg zijn naar de Ria de Muros worden we achterop gelopen door een schip waarvan we in eerste instantie denken dat het een visser is. Als hij dichterbij komt herkennen we een motorjacht dat we in La Coruna al in de haven hadden gezien. Het is een bijzonder schip; het lijkt op een kruising tussen een torpedojager, een duikboot en een vissersschip. Ongeschilderd aluminium, een opbouw met enorme panoramaruiten en 2 bomen die schuin omhoog staan op het achterdek. We maken foto’s en krijgen de indruk dat er ook foto’s genomen worden van ons.

Aangekomen bij Muros zoeken we een ankerplekje dat een beetje in de luwte ligt. Het waait ook in deze rivier hard vanuit het noordoosten maar we vinden een plek die enigszins beschut ligt, wat verder van het dorp.

Eerst een karweitje: het lijntje waarme onze vlag is vastgemaakt is doorgesleten en Gerard moet de mast in. Niet zo leuk, je echtgenoot bengelend aan een touwtje; zeker niet nadat de vorige keer dat we dit deden de hele lier uit elkaar klapte. Maar het gaat dit keer gelukkig zoals het hoort. Gerard heeft het zó naar z’n zin daar bovenin dat hij het fototoestel ook even boven wil hebben.

We hebben mooi zicht op de strandjes waar veel bewoners zoeken naar schelpdieren. Ze staan  gebukt in de modder te spitten met een soort draaiende beweging en gebruiken  een soort hak hiervoor.  Of ze slepen een plastic teiltje aan een touwtje achter zich aan ( alsof ze hun hondje uitlaten) en harken in het water voor hun oogst. Die is o.i. niet groot. Maar zelden wordt er iets in de teiltjes gegooid. Maar als je  beseft  dat de bewoners van deze ria’s dit ‘vissen’ al zeker sinds de Romeinen dag in dag uit bij ebbend tij lopen te doen is dat wel bijzonder.  

 Tegen de avond komt ineens het bijzondere motorjacht, dat in eerste instantie had geankerd bij het dorp onze kant op en ankert niet ver van ons vandaan. En ja hoor, een uurtje later komt er een al wat ouder Amerikaans echtpaar langszij met een USBstick met de foto’s van onze boot er op. En wij kunnen hen de foto’s geven van hun schip.

We drinken een wijntje met Steve en Linda en ze vertellen dat ze altijd gezeild hebben; dat dit hun eerste motorjacht is en dat Steve zelf boten ontwerpt. We horen al dat ze veel ervaring hebben: in de jaren ’70 de wereld rond met de kinderen en sindsdien altijd blijven varen, langere reizen naar bijzondere gebieden zoals de afgelopen jaren naar  Alaska en Groenland.

De volgende dag komen ze weer langs en geven ons een lift naar het dorp. Ze hadden ons met onze rubberboot de enorme afstand klotsend tegen de golven af zien leggen en vermoedden al dat we dat geen 2e keer gingen ondernemen. Dus samen naar de markt die er niet bleek te zijn die dag dus dan maar samen lunchen op een winderig terras van een Spaans restaurantje ( meneer kikkerbil is zelfs prijzig in vergelijking met dit menuutje van 8 euro per persoon!).

We horen zo heel wat meer over hun ervaringen en als we vragen of ze er ook over geschreven hebben blijkt dat inderdaad zo is. Geen reisverhalen maar meer zeiltechnische boeken. Linda doet er heel bescheiden over. Sowieso zijn het heel bescheiden mensen; ze hebben niks belerends en vragen ons ook van alles over het varen in Spanje, Portugal en de Middellandse Zee.

Na de lunch krijgen we het motorjacht, de Wind Horse, van binnen te zien. Je mond valt open als je dit schipvan binnen  ziet. En die valt nog verder open als we zien dat zij de schrijvers zijn van een paar stevige handboeken voor zeilers, die over de hele wereld worden verkocht (“ het was wel heel veel werk hoor” zegt Linda en ze trekt er een vies gezicht bij). En als we een foto zien van hun laatste zeiljacht, een 80 voeter in ongeschilderd aluminium, ben ik totaal flabbergasted.

We worden weer naar ons eigen nederige scheepje gebracht met een tomaat, een CD van een zingende dochter en het visitekaartje met hun website erop.

Als we de volgende ochtend het anker lichten vraagt Linda waar we naar toegaan. De volgende Ria? OK, dan zien we jullie daar misschien weer!

Santiago / Labacolla
Weersomstandigheden: 15 °C, scattered clouds, Luchtvochtigheid: 82%
Wind: N, 6kn

Reacties zijn gesloten.